Moja dziewczyna się tnie


Chciałbym zrozumieć, w jaki sposób z rzeczy tak prostej, jak wizyta u fryzjera, można zrobić całą wyprawę.

Tak się składa, że mamy z K wspólną fryzjerkę, zdarza się, że chodzimy razem, zdarza się też inaczej. Bo nam się terminy nie zgadzają.

- Poszedłbyś do fryzjera.
- Poszedłbym.
- To zadzwoń, mnie też umów.
- Na jutro?
- No coś ty, muszę się przygotować. Najwcześniej następny poniedziałek.

Stanąłem więc w obliczu tygodnia przeglądania pism, blogów (błagam, tylko nie maszynką na Kasię Tusk) i innych źródeł najnowszych trendów w poszukiwaniu idealnej nowej fryzury. Rozumiem potrzebę zmian. Garderoba dopiero co przeszła znaczące uaktualnienie, ona dalej potrzebuje czegoś nowego, więc padło na włosy. 

- A ta?
- Mhm.
- Na równo?
- Mhm.
- A może grzywka?
- Spróbuj tylko.
- Sprawdzałam, czy słuchasz.

A ja i tak wiem, jak to się skończy. Wczoraj strzygłem się ja i potwierdzałem wizytę K. Mimo wielkich planów, nadziei i poszukiwań, efekt jest z góry przesądzony.

- Poniedziałek o 11?
- No tak.
- A wiesz, co chce zrobić? Żebym wiedziała, ile czasu mniej więcej zajmie.
- Nie martw się. Na bank tylko podetnie końcówki.

I dzień po powrocie zacznie kurację kozieradką. Bo za krótkie.
Stawiam na to moją idealną fryzurę.

Etykiety: , ,